logo
HOME ZARZĄDZANIE & MARKETING PRAWO & FINANSE BLIŻEJ PACJENTA PIERWSZE KROKI KALENDARIUM LIFESTYLE TECHNOLOGIE

DOKUMENTY

OGŁOSZENIA

WSPÓŁPRACA

KONTAKT

NOWE PODEJŚCIE W KOMUNIKACJI Z PACJENTEM

NOWE PODEJŚCIE W KOMUNIKACJI Z PACJENTEM
Poprzednim razem pisałyśmy o zastosowaniu coachingu jako narzędzia w rozwoju osobistym lekarza. Dzisiaj chciałybyśmy pokazać możliwości metody w pracy samego lekarza, kiedy to on występuje w roli coacha – osoby towarzyszącej i wspierającej swojego pacjenta w procesie leczenia.

Gdy klientem jest pacjent


Celem coachingu jest pomoc w realizacji celów klienta. Coach w czasie rozmowy, mając na uwadze określone cele klienta, uważnie słucha i zadaje pytania. Podobnie jest w pracy lekarza. Coaching jest skuteczny w głównej mierze dzięki związkowi, jaki powstaje między coachem/lekarzem a osobą coachowaną/pacjentem. Relację między nimi określić można mianem sojuszu, który polega na wsparciu i specyficznej formie i stylu stosowanej komunikacji.

Kluczowe u coacha/lekarza jest jego nastawienie i postawa. Dobry coach interesuje się ludźmi, tym, co nimi kieruje. Ma wyczucie i potrafi zadawać trafne pytania we właściwych momentach. Szanuje i akceptuje drugiego człowieka takim, jaki jest i wydobywa z niego to, co w nim najlepsze. Asystuje mu w rozwoju, nie narzuca swojej opinii i poglądów, udziela wsparcia i wierzy w swojego klienta/pacjenta, nawet jeśli on sam w siebie zwątpił.

Podejście coachingowe zawsze ma jeden cel: rozwój osoby coachowanej. Główne założenia coachingu można prześledzić analizując najprostszy model określany mianem GROW. Pokazuje on w prosty, czytelny sposób strukturę metody stworzonej przez Sir Johna Whitmore’a, której nazwa jest skrótowcem od kluczowych składników procesu:

G (goal) - cel,

R (reality) – obraz rzeczywistości,

O (options) – opcje rozwiązań, możliwości,

W (what will you do) – co zrobisz? co dalej? kolejny krok.

Jeżeli spojrzymy na model GROW z perspektywy relacji lekarz-pacjent, uzyskamy następujący model myślenia i postępowania:

G — odzyskanie lub poprawa stanu zdrowia;

R — symptomy, wszystko to, co dotyczy odczuć pacjenta, jego samopoczucia czy wyników dotychczasowych badań;

O — rozwiązania, które proponuje lekarz, występując w roli eksperta i proponując terapię farmakologiczną (coaching dyrektywny); wspólne poszukiwania (coaching niedyrektywny) tego, co pacjent może zrobić dla zwiększenia efektywności leczenia (regularne zażywanie zaordynowanych leków, zmiana nawyków żywieniowych czy wprowadzenie prozdrowotnego stylu życia);

W — pacjent prowadzony przez lekarza, świadomie bierze odpowiedzialność za to, co zależy od niego, podejmuje decyzje i współpracuje z lekarzem, postępując zgodnie z ustaleniami.

Coaching a wywiad motywujący


Metodą zbliżoną do coachingu i znaną coraz większej liczbie lekarzy jest wywiad motywujący (ang. motivational interviewing). Można nawet powiedzieć, że jest coachingiem przełożonym z relacji coach-klient na relację lekarz-pacjent.

Metodę po raz pierwszy opisano w 1983 roku, kiedy to znalazła zastosowanie w terapii uzależnień. Przez lata rozwijana, dziś znajduje zastosowanie w pracy wielu lekarzy, głównie z pacjentami przewlekle chorymi m.in. w leczeniu i kontrolowaniu cukrzycy, chorób układu krążenia, alergii, chorób skóry, chorób układu oddechowego, czy ogólnie w stosowaniu się do zaleceń i dyscyplinie przyjmowania leków.

Metoda pokazuje, że motywację pacjenta do stosowania się do zaleceń może kształtować lekarz. Jego sposób rozmowy z pacjentem w znacznym stopniu wpływa na jego motywację do zmiany zachowań, które służą jego zdrowiu.

Lekarz jest przewodnikiem dla chorego, dlatego styl komunikacji, który dominuje to tzw. styl prowadzenia, gdzie lekarz pozostaje z pacjentem w relacji partnerskiej. Wykazuje on zrozumienie dla punktu widzenia chorego i akceptuje fakt, że to pacjent podejmuje ostateczne decyzje. Ma do tego pełne prawo, biorąc tym samym współodpowiedzialność za proces leczenia.

Zastosowanie w leczeniu wywiadu motywującego powoduje, że pacjent zmienia postawę, ma motywację do zmiany zachowań i uczenia się nowych umiejętności.

Istotą obydwu metod, coachingu i wywiadu motywującego, jest poświęcenie uwagi osobie, a nie procesowi. To nie narzędzia i procedury są w nich najważniejsze, ale nastawienie coacha i lekarza. Kluczowe jest to, co myślą o swoim kliencie czy pacjencie. Czy widzą w nim potencjał, czy wierzą w zmianę, której ta osoba chce dokonać. Wyrażenie wiary w klienta/pacjenta jest bardzo ważnym elementem obu procesów. Dzięki koncentracji na potencjale, wzrasta poczucie pewności siebie i chęć podjęcia działań w kierunku pożądanej zmiany. W relacji lekarz-pacjent zmianą taką może być zaniechanie destrukcyjnych dla pacjenta zachowań, zamiana ich na działania prozdrowotne, regularne przyjmowanie leków czy ogólne nastawienie pacjenta do terapii i wiara w wyzdrowienie.

Miejmy nadzieję, że zarówno coaching, jak i wywiad motywujący już niedługo zagoszczą na dobre w świecie medycyny. Lekarze odkryją, jak prezentowane metody mogą pomóc im w codziennej praktyce i docenią korzyści z ich stosowania.

Zaprezentowane w artykule metody to obecnie najbardziej efektywne sposoby pracy ze zmianą i zwiększaniem efektywności osobistej. Pokazują, że największej zmiany jakościowej jesteśmy w stanie dokonać pracując z umysłem człowieka, uwalniając jego potencjał i wykorzystując jego prawdziwe możliwości.

Anna Czelej, Małgorzata Kaczyńska, FutureMD

X
Nasz newsletter to cotygodniowa porcja inspiracji i rozwiązań dla Twojego gabinetu/przychodni. Zostaw nam swój adres e-mail, a my przekażemy Ci niezbędne i ciekawe informacje dla Twojego biznesu
podaj adres email:

© 2015 MedSukces

O nas   Kontakt